Berekening Vastekosteneis

Nieuwsbericht
Datum 10 april 2015

Voor de meeste beleggingsondernemingen is de vastekosteneis de hoogste solvabiliteitseis. Een beleggingsonderneming moet de vastekosteneis berekenen in overeenstemming met de regulatory technical standard fixed overhead (RTS). Hieronder leest u meer over de berekening van de vastekosteneis.

De RTS vermindert het aantal aftrekposten aanzienlijk. DNB constateert dat beleggingsondernemingen hier in de rapportage onvoldoende rekening mee houden. 

Bij de berekening van de vastekosteneis geldt de 'EBA Final draft RTS on own funds requirements for investment firms based on fixed overheads’ als basis. De vastekosteneis wordt berekend door 25% te nemen van de vaste kosten die de onderneming gemaakt heeft in het afgelopen kalenderjaar. Om de vaste kosten te kunnen berekenen, gelden de totale kosten van het afgelopen boekjaar, zoals door de accountant vastgesteld, als basis. Van deze totale kosten worden alleen de volgende acht posten afgetrokken:

a. Volledig discretionaire variabele beloningen van werknemers;
b. Aandeel van werknemers, directie en partners in de winst, voor zover deze volledig discretionair is;
c. Andere winstdelingen of winstuitkeringen en variabele beloningen, voor zover deze volledig discretionair zijn;
d. Gedeelde commissie en fees payable die direct gerelateerd zijn aan de commissie en de fees receivable, die zijn opgenomen in de totale omzet, en waar de betaling van de commissie en fees payable afhankelijk is van de daadwerkelijke ontvangst van de commissie en de fees receivable;
e. Fees, brokerage en andere kosten betaald aan clearing houses, exchanges en intermediate brokers met als doel het uitvoeren, registeren of clearen van transacties;
f. Fees aan gevolmachtigde agenten zoals bedoeld in lid 25 van artikel 4 van richtlijn 2004/39/EC (MIFID I);
g. Betaalde rente aan klanten over gelden van deze klanten;
h. Niet terugkomende uitgaven van niet reguliere bedrijfsactiviteiten.

Het is dus niet toegestaan om andere aftrekposten in de berekening mee te nemen.

Voor toepassing van onderdeel b, de beloning/ winstdeling van werknemers, directie en partners, dient de onderneming altijd minimaal dat gedeelte van de beloning dat de Belastingdienst als gebruikelijk loon ziet, als vast aan te merken. Als in een notarieel management contract een hoger bedrag is vastgesteld, dient dit hogere bedrag als vast te worden aangemerkt.

De onderneming moet daarnaast de volgende posten optellen:

  • Alle kosten die derde partijen maken uit naam van de onderneming, voor zover deze nog niet in de berekening zijn opgenomen.
  • Behoudens punt f, 35% van alle fees die betaald worden aan de gevolmachtigde agenten, indien de onderneming gebruik maakt van gevolmachtigde agenten.

De onderneming moet kunnen motiveren en onderbouwen waarom zij bepaalde kosten als variabel ziet. Zonder goede onderbouwing, bijvoorbeeld met onderliggende contracten of overeenkomsten, beschouwt DNB de kosten als vast. Kosten die niet in bovengenoemde lijst met mogelijke variabele kosten zijn opgenomen, kunnen niet als variabel worden beschouwd.

> Terug naar de Nieuwsbrief