647 - Bank competitie, risico en regulering

Wetenschappelijke publicatie
Publicatiedatum 1 maart 2001

In een dynamisch model concurreren banken op basis van de verstrekkingscriteria op leningen die zij aanbieden, rekening houdend met de eisen opgelegd door de toezichthouder. De bank moet hierbij een afweging maken: aan de ene kant vergroten soepelere condities de vraag naar leningen, hetgeen de korte-termijn winst doet stijgen, maar aan de andere kant verslechtert de kwaliteit van de leningenportefeuille, waardoor het faillissementsrisico toeneemt. Onze belangrijkste resultaten stellen dat banken minder risico nemen wanneer de kapitaalvereisten strenger zijn en dat toegenomen competitie leidt tot risicovoller bankbedrag. Ook laten we zien dat risico-gewogen kapitaalvereisten een effectief middel zijn voor regulering. Als uitbreiding van het model bestuderen we het geval waarin de bank niet alleen haar risico kiest, maar ook haar optimale niveau van eigen vermogen. De analyse toont aan dat optimaal gedrag van banken ertoe kan leiden dat zij meer eigen vermogen aanhouden dan strikt vereist door de reguleerder, ofschoon financiering met eigen vermogen duurder is dan het aantrekken van deposito's. Dezelfde conclusies met betrekking tot de effectiviteit van regulering kunnen worden getrokken als in het standaard model. Trefwoorden: Bank competitie, risicoprofiel, faillissementskans, kapitaalvereisten