Verouderde browser

U gebruikt een verouderde browser. DNB.nl werkt het beste met:

11 april 2011 Toezicht

Toezicht

De instellingen van de Europese Unie hebben op grond van het Verdrag [1] betreffende de werking van de Europese Unie verschillende instrumenten (rechtshandelingen) om Europese regelgeving op te stellen. Deze rechtshandelingen, te weten, Verordeningen, Richtlijnen, Besluiten, aanbevelingen en adviezen, hebben elk een andere werking. Het belangrijkste onderscheidende kenmerk is dat rechtshandelingen rechtstreeks bindend of niet-rechtstreeks bindend kunnen zijn.

(Binding Technical Standards zijn geen op zichzelf staande rechtshandelingen)

Rechtstreeks bindend

De Verordening (Regulation) is de belangrijkste rechtshandeling die rechtstreeks bindend is. Een Verordening ‘geldt’ en alle nationale regels die daarmee onverenigbaar zijn, gelden niet. De nationale wet speelt zelfs geen rol meer. Dit heeft ten eerste tot gevolg dat de Verordening niet omgezet mag worden in nationaal recht, zodat de betrokken rechtshandeling in ieder lidstaat op gelijke wijze wordt toegepast. Ten tweede moet de nationale wet plaats maken voor de Verordening.

Niet-rechtstreeks bindend

De Richtlijn (Directive) is de enige rechtshandeling die niet-rechtstreeks bindend is. Personen en instellingen kunnen in principe geen rechten aan een Richtlijn ontlenen. Een Richtlijn bindt de lidstaten om de nationale wetgeving aan te passen en legt de lidstaten een resultaatverplichting op. De Richtlijnbepalingen moeten worden omgezet in nationaal recht, dat een dwingend karakter moet hebben. De lidstaten kunnen vrij kiezen in welke vorm en met welke middelen zij de Richtlijn ten uitvoer leggen. Richtlijnen voorzien altijd in een termijn, waarbinnen de lidstaten het voorgeschreven resultaat moeten hebben gerealiseerd. Wanneer een lidstaat deze termijn overschrijdt en dus te laat is met de uitvoering, dan schendt de lidstaat het gemeenschapsrecht. Hetzelfde geldt in het geval dat een lidstaat de Richtlijn op zodanige wijze omzet dat het voorgeschreven resultaat niet of niet geheel wordt verwezenlijkt. De lidstaat loopt dan het risico te worden veroordeeld door het Hof van Justitie als de Commissie daartoe een infractieprocedure (inbreukprocedure) begint.

Niet-bindend

Aanbevelingen (Recommendations) en Adviezen (Advices) zijn de rechtshandelingen die niet-bindend zijn. De Richtsnoeren (Guidelines) zijn in beginsel niet-bindend, maar de Raad en het Europees Parlement hebben de ESA-Richtsnoeren een verbindend karakter gegeven door te stellen dat de toezichthouders en de financiële instellingen zich tot het uiterste dienen te spannen om binnen een vastgestelde periode aan de Richtsnoeren te voldoen. Lukt dit niet of is de intentie om de Richtsnoeren niet op te volgen, dan moet de toezichthouder dit onder opgaaf van redenen melden bij ESA. De ESA houdt het Europees Parlement, de Raad en de Commissie op de hoogte van alle vastgestelde Richtsnoeren en Aanbevelingen en vermeldt tevens welke nationale toezichthouders deze niet hebben opgevolgd.

_______
[1] Geconsolideerde versie van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie