Solvency II: behandeling garanties

Antwoord:

Het Solvency II raamwerk maakt onderscheid tussen centrale overheden (zoals de Nederlandse Staat) en regionale overheden en lokale autoriteiten (zoals provincies en gemeenten). Dit onderscheid – in combinatie met het onderscheid tussen directe en indirecte blootstellingen – is belangrijk voor de berekening van het kapitaalvereiste onder de standaardformule. Hieronder geeft DNB antwoord op een aantal veel voorkomende vragen.

Hoe dienen directe blootstellingen aan regionale overheden en lokale autoriteiten volgens de standaardformule behandeld te worden in de spread risicomodule

Directe blootstellingen aan regionale overheden en lokale autoriteiten worden onder Solvency II gelijkgesteld aan blootstellingen aan de centrale overheid, zoals vastgelegd in artikel 85 van de Gedelegeerde Verordening (Commission Delegated Regulation 2015/35). Dit houdt in dat het kapitaalvereiste voor blootstellingen aan regionale overheden en lokale autoriteiten gelijk is aan die voor blootstellingen aan de centrale overheid. Deze gelijkstelling geldt uitsluitend voor directe blootstellingen aan regionale overheden en lokale autoriteiten, zoals ook toegelicht in Overweging 42 van de Gedelegeerde Verordening.

De lijst van regionale overheden en lokale autoriteiten per lidstaat is opgenomen in de Regulation 2015/2011 Implementing technical standards. Voor Nederland is bepaald dat directe blootstellingen aan provincies, gemeenten en waterschappen gelijk worden gesteld aan blootstellingen aan de Nederlandse centrale overheid.

Hoe dienen indirecte blootstellingen aan centrale overheden – oftewel garanties – volgens de standaardformule behandeld te worden in de spread risicomodule?

Bij de berekening van het solvabiliteitskapitaalvereiste mogen verzekeraars rekening houden met garanties indien deze voldoen aan de criteria zoals vastgelegd in artikel 215 van de Gedelegeerde Verordening.

Met inachtneming hiervan geldt dat blootstellingen die volledig, onvoorwaardelijk en onherroepelijk gegarandeerd zijn door centrale overheden een risicofactor van nul procent krijgen in de spread risicomodule (artikel 180, lid 2 van de Gedelegeerde Verordening).

Hoe dienen indirecte blootstellingen aan regionale overheden en lokale autoriteiten volgens de standaardformule behandeld te worden in de spread risicomodule?

Voor de berekening van het kapitaalvereiste voor spread risico voorziet de wet- en regelgeving niet in de mogelijkheid om rekening te houden met garanties die zijn afgegeven door regionale overheden en lokale autoriteiten. Dit wil zeggen dat blootstellingen die volledig, onvoorwaardelijk en onherroepelijk gegarandeerd zijn door regionale overheden en lokale autoriteiten niet in aanmerking komen voor de nul procent risicofactor. De kapitaalseis voor deze blootstellingen dient overeenkomstig artikel 176 van de Gedelegeerde Verordening bepaald te worden (in lijn met Overweging 42 van de Gedelegeerde Verordening).

Hoe dienen leningen die gegarandeerd zijn door zogenoemde waarborgfondsen behandeld te worden volgens de standaardformule?

Leningen die gegarandeerd zijn door zogenoemde waarborgfondsen vallen in beginsel in de spread risicomodule (mogelijk ook in de concentratie risicomodule). Bij de berekening van de kapitaalseis dienen verzekeraars, zoals hierboven beschreven, na te gaan of voldaan is aan de vereisten die gelden voor garanties (artikel 215 van de Gedelegeerde Verordening). Hierbij geldt dat de nul procent risicofactor uitsluitend van toepassing is voor leningen die uiteindelijk volledig, onvoorwaardelijk en onherroepelijk gegarandeerd zijn door de centrale overheid. Verzekeraars dienen hierbij aan te kunnen tonen dat de garantie die waarborgfondsen afgeven inderdaad voldoen aan de vereisten van artikel 215 van de Gedelegeerde Verordening.